NeDesek | Önemlii!!!!!!!!!

ilk defa biri benden önce böyle bir şeye değinmiş.

sağol fatih, teşekkür ederim çok doğru söylüyorsun.

umarım herkes gereken hassasiyeti gösterir.

Türkçe üzerine sitemkar bir yazı!

Vaktiyle, cihana hakim bir padişahın oğlu varmış. Padişah o kadar severmiş ki evladını, toz konduramazmış. Nice veled ile münasebetine göz yummuş; gelişmesini istiyormuş çünkü. Onu saraya kapatmak istememiş; altın kafesteki kuş misali. İstemiş ki yayılsın, görsün, öğrensin ve gelip babasına da öğretsin. Kah Hint fakiriyle, kah şair Arap’ıyla, kah küstah Farisi ile… Mazlum ve mazbut Ermeni delikanlısı, Berberi, Keldani, Asuri de cabası. Nice komşuların veledi ile eğleşir olmuş padişahın oğlu. Öyle ki Ortodoksluğun kalbine bile girmiş, Katoliklerle kavgalı olmuş, Yahudiler ile söyleşmiş. Zalim Çin’den, serveti hiç eden Moğol’undan da eksik kalmamış. Yetmemiş, çikolatalı lisanlar ile dahi karşılaşmış. Sonunda bir Latin veledi çıkmış da “Sen de kimsin?” diye sorunca ürkmüş. Yedi düvelin evladı ile münasebette bulunmuş, ama Frenk soyundan çekinmiş. Meğer namlıymış Latin soyu; devlet kurulduğundan beri padişahların, kralların evladını kaçırırmış. Atası-kökeni bildiği Roma’dan öğrenmiş bu soysuzluğu. Kısa sürede toparlanmış padişahın oğlu ve kükrercesine yürümüş Frenk soyunun üstüne: Haddini bil! Frenk evladı ürkmüş, ama intikamını alacağına da yemin etmiş.

Öyle namlıymış padişahımız ve öyle değer verirmiş ki evladına; dünyayı kuşak boyu gezecek adamın, bu oğlancağızın adını bilmesi yetermiş. Medeni Avrupa’sından tut da ta Çin’e kadar adı yetermiş; o kadar hürmet duyulurmuş. Padişah “Ben faniyim, evladım baki” deyip devleti hep onunla anarmış. Öyle ki devlete dahi onun adını vermiş. Derken ecel gelip ensesine yapışmış. Son olarak vasiyeti için toplamış tebaasını ve demiş ki: “Ey oğul! Eğer bu tebaaya sıkıca sarılırsan sana hiçbir kötü hal gelmez bu cihanda. Ey bana tabi olanlar! Eğer ki evladıma sıkıca sarılırsanız gayrı bundan sonra size hiçbir kötü hal gelmez dünyada!..”

Padişahın yetim oğlu taziye ve teselli günlerinde el üstünde tutulmuş, ama insanoğlu işte… Gün gelmiş, yetim oğlan gözden düşmüş. Çevresine toplanan adam sıfatlıların ihanetine uğramış. Artık eli zengin de değilmiş; iyice fakirleşmiş. Ülkeyi kurtaracağım diyenler onu bir kalemde silmişler. Derken yetim oğlan sokaklara düşmüş; o fakir insanların vefasını aramış, ama artık aynı dili konuşmadıklarını fark etmiş. Para ve saltanat hepsini satın almış. Oğlan her gün deliler gibi haykırır olmuş meydanlarda; “Ey insanlar! Babamın vasiyetini hatırlayınız.” diye, ama umursayanı yokmuş.

Şimdi cihan padişahının yetim evladı aramızda, paspal bir şekilde gezinmekte. Ağzımızdan çıkacak iki güzel söze hasret. Adının unutulmasından; yani milletinin tarih sahnesinden silinmesinden korkmaktadır. Kendisini az-çok tanımaktayım. Adı mı? Hala hatırlayanlar (!) ona “Türkçe” diyor. Evet, üç kıtaya, yedi düvele hükmeden Türk soyunun yetim evladıdır o: Türkçe!

Artık kendimize gelelim arkadaşlar. Öyle bir haldeyiz ki dilimize kural dahi uyduramaz olduk. O kadar oynandı ki son yüzyılda bu dille; korkum,artık geri dönülemeyecek ve batağa sürüklenecek bir yola girecek olmamızdır. Eğer Bilge Kağan’ın ve Atatürk’ün de dediği gibi bu devletin ve milletin; yani Türk kavramının baki olmasını diliyorsak Türkçe’mizi muhafaza etmeli ve en güzel şekilde dillendirmeliyiz. Zira dilimizi yitirirsek, artık tarihte “Türk” olarak değil, “Turkish” veya “Turquei”… olarak anılırız! Sanırım hikayemizin sonu şöyle olacak:

Öcünü almak isteyen Frenk, padişahın yetim evladını sindiği bir köşede öldürüverir. Geride öksüz ve yetim kalan padişahın torununu da daha kundaktayken kaçırır ve devşirmek suretiyle soyunu unutturur. (Korkarım burada devşirilen torun, günümüzde Tarzanca’ya benzeyen bir dil kullanan kuşakların geleceğe nakledeceği dilimiz olacaktır. “Dilimiz” demişim, ama o bizim dilimiz olmayacak artık!)

	Gönderen	Konu: Önemlii!!!!!!!!! (Okunma Sayısı 113 defa)
0 Üye ve 1 Ziyaretçi konuyu incelemekte.